Beni  neden  tıktınız  bu  odaya?  Kapalı  alanlar  benim  için  değil; ben  dilediğim  gibi  dolaşabilmeliyim.

Tavanların  altı  yerim  değil  benim. Ben  gözümü  açınca  üstümde  gökyüzünün  ebedi  mavisini  bulabilmeliyim.

Saten  boyalı  duvarların, cilalanmış  parkelerin, plazma  televizyonların, kristal  taşlı  avizelerin  ve  ipek  perdelerin  görselliği  benim  için  değil… Ben  siyah  gecelerin  serinliğini  içime  çekip  yangınımı  söndürebilmeliyim.

Tavanlar, duvarlar  ki  en  sağlamlarını  yıkmaya  bir  yiğit  nârası  yeterdi.

Ey  içinde  esir  muamelesi  gördüğüm  odanın  duvarlarını  yıkacak  mukaddes  yumruk, nerdesin?

Ben  bu  tuğlaları, parmaklıkları  geçit  vermeyen  kafesten  kurtulabilmeli,  o  eski  ruhumu  yeniden  hatırlayarak ,aslında  bana  zarar  veren  bu  ipeksi  ve  yaldızlı  parıltıyı  yolabilmeliyim.

Perdeler  arkasında  günler  ne  kadar  kısa, geceler  ne  kadar  basık!

Ben  doğmuş  güneşle, doğacak  ayla  karşı  karşıya  olabilmeli  ve  doğudan  batıya, batıdan  doğuya  ruhumun  uzanabildiği  kadar  yere  gölgemi  salabilmeliyim.

Bakışlarımla  ancak  ona  selam  verebilmeli; ruhumla  yalnız  onun  selâmını  alabilmeliyim.

Ben  yaldızlı  camekânların, ipekli  perdelerin , saten  boyalı  odaların  değil; boyasız  ve  pörsümüş  duvarların  hemen  dibindeki  kararmış  kuzinenin  önünde  bağdaş  kurarak   muhibbi  olabilmeliyim. Ve  içimdeki  küçücük  çocukla  beraber  masum  ışığımı  yakalayabilmeli,  gölgemi   yağmurun  altında  eğlenceli  bir  halde   ıslanarak   aramaya  çalışmalıyım.

Dilim  yalnız  onun  türküsünü  söyleyebilmeli,  görmüyorsa  da  yine  ısrarla  mühürlü  gözlerine  dalıp     aşkın  marşını  çalabilmeliyim.

Ve  eskimeyen  ruhumla  şu  cafcaflı  fakat  basık  odanın  görülmeyen  karanlığına,  yüreğimle  mühürleri  kazıyarak  göklerin  masmavi  suyuna  dalabilmeliyim.

Abdurrahman  KARAL